دقت کردی تو همون ثانیه اول که قشنگ دستات رو مرطوب کننده زدی و دست تو هوا راه میری, هیچ لیوان تمیزی پیدا نمی کنی که ازش آب بخوری و مجبور میشی از گوش یه لیوان بگیری و بشوییش! کلا همه چیز به فنا میره دیگه ...

من حاضرم همه مچ گیجی و تپق و نادونی من رو بگیرن, ولی با اعصابم کاری نداشته باشن. یعنی پیتکو کنان, یورتمه نرن روش! بابا ... تو خوبی ... تو کاملی ... ولمون کن.

با اجازه از اساتید ... من یه تئوری دارم که میگه وقتی یه زن یا یه مرد رفت دنبال دومیش, یعنی حتما اولی خوب بوده. اما اگر یه زن یا یه مرد بعد اولی, دنبال هیچ کس یا همه کس رفت, یعنی به واقع از همون اولی دستش اومده که خبری نیست!

۱. هر روزت وقتی زیبا و دوست داشتنی میشه که چیزی بدست آورده باشی. گاهی باید هزینه های خیلی بزرگ کنی. برای آماده شدن واسه ادامه مسیر و اینکه خودت هم آدم بزرگتری باشی که بتونی ادامه بدی ... ۲. کاش توان این رو داشتم که پرواز کنم و برم تا اون سر دنیا ... کنار کسی که فکر میکنه باید تو غربت و تنهاییش بمونه, چون هیچ جای دنیا سهمش نیست. ۳. این روزا خیلی بیشتر از قبل حس میکنم که چقدر مشتاقم برای کاری که انجام میدم, از یه منبع معتبر, درآمد داشته باشم. ۴. باور کن میخوام یعالمه حرف بزنم, اما از بیسوادیه که واژه هام ته میکشن. اما اون تا دلش بخواد میتونه قطار قطار جمله سرهم کنه و حرف بزنه. بی انصافیه اگر نگم که چقدر تلاش کرد تا به اینجا رسید. بی انصافیه؟! نع. فقط زود دونست که باید تو کدوم مسیر حرکت کنه.

۱. زندگی یعنی فقط تو رِست روم فرصت داشته باشی که نرمشای گردنت رو انجام بدی.

۲. موجود غریبی ام من. بجای اون شور و شوق و پرپر زدن برای ادامه تحصیل, الان دغدغه م اینه که چیکار کنم پیازداغام چیپسی تر بشه.

۳. خودم کدومم؟!

خانم آرایشگر فرمودند که دفعه قبل, فقط به اندازه اپسیلون خطا داشتند! و این امر نشان از دقت بالا و ظرافت دارد. فقط تو دلم گفتم جون خودت! همین چند هفته پیش که قیچی میزدم, اون همه بالا پایین بریدم! اما خب نگفتم تا در تاریکی اعتماد به نفس, باقی بماند.

به حکم دلم, دست به کار شدم و کیک پختم. برای اولین بار, یه قابلمه بزرگ رو فر کردم و کوچیک تره رو قالب کیک و گذاشتم تو شکم بزرگ تره. روش برشته نمیشه و پفش هم زود خوابید. اما حتما دوباره با یسری تغییرات تکرارش میکنم. بعد وسطا مدام چند روز گذشته رو مرور کردم. از خودم پرسیدم چرا باید از خرید اینترنتیم با کسی حرف بزنم؟ در همین حد! و بعد مطمئن تر شدم که حرف نزنم!

الان که ساعت نزدیک ۷ صبحه, من شدیدا احساس گرسنگی دارم و در عین حال دارم به صدای باد و سرما که پشت پنجره ست گوش میدم و فکر میکنم اونی که پایه ی من بود واسه صبحونه خوردن وسط رختخواب ... الان کجاست؟

بالاخره بعد از چندبار پژمردگی و سرزندگی, آفت زدگی و آفتاب شدید خوردن و چندبار بیرون کشیده شدن از خاک ... بونسای من خشک شد. اما منتظرم تا هسته های لیمو و سیبم جوانه بزنند و مهمان جدید گلدان ها باشند. بهار در اندیشه ماست. شاید.

عجیب افتاده تو ذهنم که بشینم یک لیست تهیه کنم از اون چیزایی که تا حالا تجربه نکردم. و بعد دونه دونه در حد توان, تجربه شون کنم. تا اینجای کار بنظر میاد که خیلی بیکارم. اما اتفاقا این فکر از اونجایی به ذهنم رسید که آدمای حقیقی دور و برم, زیاد بهم میگن: پس خودت چی؟! تا اینجا هم خیلی اهمیت نداره, چون مسئولیت تمام انجام داده و نداده هام رو می پذیرم. اما اون لیست میتونه خیلی ترسناک باشه و هیجان انگیز.